Pod koniec kariery chciałby zagrać w polskiej lidze, ale w naszym języku zna tylko dwa słowa: tak i na zdrowie. Stylem gry przypomina Messiego, choć wzorował się na... Andrei Pirlo, Juanie Romanie Riquelme i... Davidzie Trezeguet. Od meczu ćwierćfinałowego Ligi Mistrzów Juventus - Barcelona mówi o nim cały piłkarski świat, a kilka potężnych klubów z Realem Madryt na czele jest gotowych rozbić bank, byle tylko mieć go u siebie. Stara Dama zaś zamierza uczynić z niego nową legendę klubu. Paulo Dybala, wschodząca gwiazda futbolu od A do Z.

Nie mogę nad tym, co się stało pewnego wtorkowego wieczoru w Madrycie, przejść do porządku dziennego. Nie wiem, ale nie sposób tego po prostu olać i jak gdyby nigdy nic włączyć środową transmisję. Pieprzę, nie oglądam - ani środowej, ani wtorkowej, ani nawet sobotniej. Dla mnie Liga Mistrzów w tym sezonie się już skończyła. Może, jak w przyszłym wprowadzą powtórki wideo, to sobie włączę, ale jednak z pewną dozą nieufności. Niesmak pozostał, ale przyszedł też w dodatku wstręt.

Mija rok od śmierci jednej z najwybitniejszych postaci światowej piłki. Johan Cruyff, legendarny piłkarz i trener Ajaksu Amsterdam oraz FC Barcelona, jak nikt inny odcisnął swoje piętno na futbolu. Jego filozofia gry - w Hiszpanii powszechnie nazywana el cruyffismo - uznająca wyższość pięknej i radosnej gry nad rezultat jest jak najlepsza doktryna czasów starożytnych. Wiecznie żywa i uniwersalna. Nic więc dziwnego, że nie brakuje śmiałych naśladowców, którzy jak przystało na pojętnych uczniów, garściami czerpali z wiedzy i doświadczenia swojego mistrza. Oto oni.

Marcin Feddek to jedyny dziennikarz spoza PZPN, który miał dostęp za kulisy reprezentacji. Adam Nawałka pozwalał mu zostawać na każdym treningu i wtajemniczał w swoje sekrety, dlatego w zasadzie tylko komentator Polsatu Sport mógł napisać książkę o biało-czerwonych po Euro 2016. I zrobił to. Jak mu wyszło?

Wspominaliśmy już, że naszym zdaniem I liga jako całość jest najmocniejsza w historii i widać to również po transferach. Po raz pierwszy jesteśmy w stanie stworzyć ranking najciekawszych obcokrajowców, którzy w jednym okienku przyszli na zaplecze Ekstraklasy i to bez żadnego klasyfikowania kogoś na siłę. Mało tego - kandydatów pojawiło się tylu, że 10 nazwisk to byłoby za mało, dlatego decydujemy się na piętnastkę.

2016 rok był najlepszy dla polskiej piłki od kilkudziesięciu lat. Kto indywidualnie po jego zakończeniu może być najbardziej zadowolony? Naszym zdaniem poniższa piętnastka.

Chińska ekspansja w piłce z okienka na okienko przybiera na sile, a kwoty transferowe i kontraktowe są coraz bardziej szokujące. Wielu zadaje sobie pytanie, czy powoli stają się zagrożone najlepsze ligi europejskie. Naszym zdaniem - nie.

Kluby Ekstraklasy w ostatnim okienku lekko obniżyły loty jeśli chodzi o transferowy rozsądek. Liczba niewypałów jest olbrzymia, bez problemu sporządzilibyśmy nawet TOP 30 najgorszych ruchów kadrowych. Ostatecznie umieszczamy 22 nazwiska - 20 w zestawieniu zasadniczym plus dwa wyróżnione poza kategorią.

Ralf Rangnick wykorzystujący naukę do stosowanych przez siebie metod treningowych okrzyknięty został “Piłkarskim Profesorem”. Patrzono na niego z przymrużeniem oka i przydomek miał raczej ironiczny wydźwięk. Niemal kultowa jest scena z 1998 roku kiedy Rangnick w programie na żywo starał się dowieść na tablicy wyższość gry z czwórką obrońców. W ostatnich latach metody treningowe stosowane przez niego nie są już przedmiotem złośliwych uwag, a on sam stał się źródłem inspiracji dla nowej generacji niemieckich trenerów.

Na południu Francji swoja siedzibę ma zespół, którego budżet jest 10-krotnie mniejszy niż budżet PSG, który nie dysponuje żadnymi finansowymi przywilejami jak AS Monaco, a jednak to on na półmetku francuskiej Ligue 1 jest wyżej niż potentaci z Parku Książąt i drużyna z Księstwa. Dawniej lokator środka tabeli, dziś kandydat do mistrzostwa. Drodzy Państwo, poznajmy OGC Nice.

Kilka dni temu wyróżniliśmy dziesięciu zawodników, którzy pozytywnie nas zaskoczyli w pierwszej części fazy zasadniczej Ekstraklasy. Pora teraz na piętnastkę, która na polskich boiskach zdążyła już mniej lub bardziej pokazać klasę, ale w ostatnich miesiącach idzie jej jak po grudzie. Pocieszeniem jest fakt, że ci piłkarze mają przed sobą jeszcze pięć kolejek w 2016 roku i nadal mogą wyjechać na święta w dużo lepszym humorze.

Pawieł Sawickij zimą 2015 roku jawił się jako hit transferowy Jagiellonii Białystok, ale już wtedy miał opinię imprezowicza czy wręcz pijaka. Niestety potwierdziło się to w praktyce i piłkarz szybko wrócił na Białoruś. Wydawało się, że raczej nie usłyszymy już w jego temacie niczego dobrego, a tu niespodzianka. Chłopak się ogarnął i jeszcze może być o nim głośno.

Od kilkunastu lat przez Ekstraklasę regularnie przewija się ogromna liczba zagranicznych zawodników. Wielu z nich zostało zapomnianych, gdyż reprezentowała okrutnie niski poziom piłkarski. Nie bez powodu zresztą kolejnych przybyszów z zagranicy, mających małe doświadczenie w futbolu, często określa się mianem „szrotu”. Istnieje jednak niewielka grupa piłkarzy, którzy pomimo nieporadzenia sobie w polskiej lidze – czy w najlepszym razie tylko prześlizgnięciu się przez nią - byli w stanie grać na całkiem niezłym poziomie. Mało tego, kilku z nich miało okazję wystąpić w Lidze Mistrzów bądź czołowych ligach europejskich. Nie zawsze było to u nas odpowiednio nagłaśniane. Tym bardziej warto przyjrzeć się tym, którzy wyjeżdżali z Ekstraklasy z łatką nieudolnych piłkarzy, a osiągnęli o wiele więcej, niż ktokolwiek mógłby się spodziewać.

Czwartkowy "Przegląd Sportowy" doniesieniami o rosnącym rozluźnieniu w kadrze wywołał mnóstwo szumu, a sam pewnie sprzedał się najlepiej od dłuższego czasu. Trudno pochwalać zachowanie piłkarzy - o ile wszystko jest prawdą - ale też trudno być zaskoczonym. Niektórzy zaś na takich wyglądają.

Nasze wymagania po Euro 2016 zdecydowanie wzrosły, ale pamiętajmy, że to dalej są ci sami piłkarze i nie staną się nagle Niemcami, którzy wygrywają wszystko. To dalej jest reprezentacja Polski, która każdy punkt musi wydrzeć na murawie. Niestety wiele osób o tym zapomina i sądzi, że kadra zacznie grać kilka poziomów wyżej – tak jakby pozycja ćwierćfinalisty mistrzostw Europy zmieniała piłkarzy za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.